Φοβάμαι πως μια μέρα
Κάποιος θα με ρωτήσει για εσένα
Κι εγώ
Όντας τόσο ρηχή και ξύλινη πλέον
Δεν θα βρίσκω τις λέξεις
Να περιγράψω
Τις τρικυμίες
Που προκαλούσες
Στο μυαλό μου
Στο σώμα μου
Στο είναι μου.
Και τότε θα αναρωτηθώ
Αν όντως την πατήσαμε.
Παρ'ολα αυτά
Θα καθησυχάσω τον εαυτό μου με μια φράση
"τουλάχιστον προσπαθήσαμε".
"Εχάθην σεροτονίνη"
Εν τέλει,
αυτη βρέθηκε σε ξένες αγκαλιές
και άγνωστα χάδια.
Η ευτυχία που κυνηγούσες με απελπισία,
σε έσφιξε στο στήθος της,
σου ψιθύρισε λόγια όμορφα
και σε οδήγησε στην τρέλα.
"Υπερβολική δόση σεροτονίνης" το είπαν
Τα λόγια αυτά τα άσημα,
τα ονόμασες ευτυχία.
Κρεμάστηκες απο πάνω τους
και αυτά σου έσφιγγαν σιγά σιγά τη θηλιά.
Δεν πάλεψες να λυθείς λεπτό.
Την ερωτεύτηκες
Την αγάπησες
Την μίσησες
Εθίστηκες στον πόνο που προκάλεσε όμως...
Και δεν κατάφερες ποτέ να απελευθερωθείς.
για να ακινητοποιηθείς
χρειάζονται δύο
βιολογικά πράγματα
συναισθηματικά
χημικά
καταραμένα
ηλεκτρική αντίσταση σε συνεχές ρεύμα
δεν έχεις αντανάκλαση πια στα χέρια μου
τώρα είσαι περισσότερο αυτό που είσαι
και λιγότερο αυτό που καταβρόχθιζα μόνη.
(via milw-gia-sena)




